سختی‌گیر رزینی

به طور میانگین، عمر مفید رزین‌های کاتیونی استاندارد بین ۳ تا ۵ سال است. با این حال، عواملی مانند وجود کلر بیش از حد در آب ورودی، وجود ذرات معلق (گل و لای)، عدم احیای به موقع و استفاده از نمک‌های نامرغوب می‌تواند باعث تخریب ساختار پلیمری رزین و کاهش شدید عمر آن شود. پیشنهاد می‌شود همواره از رزین‌های باکیفیت و اورجینال استفاده نمایید.

زمان دقیق احیا بستگی مستقیمی به ۳ عامل دارد: «سختی آب ورودی»، «میزان مصرف آب در روز» و «ظرفیت خود دستگاه». در یک طراحی مهندسی اصولی، ظرفیت دستگاه معمولاً به گونه‌ای محاسبه می‌شود که سیکل احیا هر ۲۴ الی ۷۲ ساعت یک‌بار انجام شود. در مدل‌های دارای شیر اتوماتیک، این زمان‌بندی توسط خود دستگاه کنترل می‌گردد.

برای احیای دستگاه حتماً باید از سنگ نمک متبلور (بدون ید) یا قرص نمک مخصوص سختی‌گیر با خلوص بالای ۹۸ درصد استفاده شود. استفاده از نمک‌های پودری، نمک‌های تصفیه شده یددار یا نمک‌های دارای ناخالصی (خاک و گچ) به شدت به بستر رزین آسیب رسانده و باعث گرفتگی و کاهش راندمان دستگاه می‌شود.

مخازن فایبرگلاس (FRP) کاملاً ضد زنگ و ضد خوردگی هستند، وزن سبکی دارند و برای آب‌های به شدت خورنده عالی‌اند؛ اما تحمل فشار و دمای آن‌ها محدودتر است. در مقابل، مخازن فلزی گالوانیزه استحکام مکانیکی بالاتری دارند و برای موتورخانه‌های صنعتی با فشار کاری بالا مناسب‌ترند، اما در صورت از بین رفتن پوشش داخلی، در معرض زنگ‌زدگی قرار می‌گیرند. انتخاب بین این دو بستگی به شرایط پروژه شما دارد.

عبور آب از میان بستر متراکم رزین‌ها و نازل‌های دستگاه، به طور طبیعی باعث مقدار کمی افت فشار (حدود ۰.۵ تا ۱ بار) می‌شود. مهندسین ما در بخار شعله خراسان هنگام طراحی و انتخاب سایز شیرآلات و قطر مخزن، این افت فشار را محاسبه کرده و با سایزینگ صحیح، از بروز اختلال در فشار آب مجموعه جلوگیری می‌کنند.

اگر رزین‌ها اشباع شوند و احیا صورت نگیرد، دستگاه صرفاً به عنوان یک لوله عبور آب عمل می‌کند و آب با همان درجه از سختی اولیه وارد تجهیزات (مثل دیگ بخار) می‌شود. این امر به سرعت باعث رسوب‌گذاری شدید و آسیب به تاسیسات می‌گردد. به همین دلیل استفاده از سختی‌گیرهای اتوماتیک برای جلوگیری از خطای انسانی به شدت توصیه می‌شود.